Postawa obywatelska kojarzy mi się przede wszystkim z patriotyzmem, poszanowaniem własnego kraju, jego władcy oraz samych obywateli. Przy tym, należałoby się zastanowić, kogo można określić mianem obywatela. W moim potocznym rozumieniu, jest to każda osoba, która zamieszkuje dany kraj- Polak jest obywatelem Polski, podobnie jak Niemiec- Niemczech. Ale czy tylko narodowość określa obywatela? Czy też powinien posiadać on określone cechy? W rzeczy samej, tak właśnie jest. Prawa i obowiązki każdego obywatela są zawarte w konstytucji danego kraju, w tym oczywiście również naszego wspaniałego kraju nad Wisłą. Obywatel winien wykazywać się uczciwością, tolerancją, poszanowaniem drugiej osoby, prawomyślnością, szczerością, ofiarnością i wieloma innymi pozytywnymi cechami. Wzorowy obywatel, który spełnia wszystkie konstytucyjne obowiązki, niewątpliwie odznacza się postawą obywatelską. Powyższe stwierdzenie nie powinno pozostać tylko suchą teorią, która nijak ma się do rzeczywistości. Warto zastanowić się, jak właściwie przedstawiają się postawy obywatelskie Polaków- wczoraj i dziś. Jako, że reprezentuję młodzież polską, wypowiem się jedynie na jej temat.
    W okresie wojennym, czy nawet wcześniej- kiedy to Polska była nękana niezliczonymi wojnami, czy też wówczas, kiedy nasz kraj nie miał swego miejsca na mapach świata, Polacy, a zwłaszcza młodzież, czynili wszystko w imię patriotyzmu. Młodzi ludzie czuli się obywatelami tego kraju, potrafili oddać zdrowie, a nawet bez mrugnięcia okiem zginąć w obronie ojczyzny. Każdy Polak solidaryzował się ze swymi rodakami, istniały wielkie społeczności, które pomagały sobie w każdej sytuacji. Czemu tak się działo? Cóż takiego przyciągało młodzież do walki o Polskę? Była to wrodzona postawa obywatelska, naturalny patriotyzm, który wręcz wyssali z mlekiem matki. Z Polskiej młodzieży w okresie okupacji można być dumnym do dziś. Ludzie ci byli w pełni świadomi swoich obowiązków wobec kraju. Wiedzieli, że muszą walczyć wszelkimi dostępnymi sposobami, pomagać starszej generacji w odzyskaniu dla Polski niepodległości. Był to naturalny odruch, patriotyzm był ich sensem życia, nic nie liczyło się bardziej niż miłość do kraju. W kolejnych latach młodzież wciąż dawała świadectwo swych wzorowych postaw obywatelskich. W okresie stanu wojennego, czy też z chwilą obalenia komunizmu i wprowadzenia kapitalistycznych rządów młodzież była obecna w politycznym i ogólnie rzecz ujmując- w społecznym życiu narodu. Każdy czuł się cząstką jakiejś większej zbiorowości. Na bok zostały odstawione urazy, dawne zatargi i kłótnie, liczyła się walka w słusznej sprawie. Potwierdziło się przy tym stare porzekadło, iż w razem, solidaryzując się z innymi, można zdziałać o wiele więcej, niż w indywidualnych, samodzielnych dążeniach. Do młodzieży tamtych la jak ulał pasują słowa z „Ody do młodości” Adama Mickiewicza: „Razem młodzi przyjaciele”; „w młodości siła.” Wielkie polski wieszcz miał oczywiście rację. Tylko, że zaznaczał, iż nic nie osiągnie się działając samemu, apelował do jednoczenia się w walce o wzniosłe idee.

• Biologia
• Chemia
• Ekonomia
• Fizyka
• Geografia
• Historia
• Informatyka
• Język angielski
• Język niemiecki
• Język Polski
• Marketing
• Matematyka
• Medycyna
• Muzyka
• Pedagogika
• Plastyka
• Prawo
• Przedsiębiorczość
• Psychologia
• Religia
• Socjologia
• Socjologia
• Statystyka
• WOS
• Zarządzanie
• Zarządzanie i marketing
• Inne

• 
  1. szpuncer - 1300 pkt.
• 
  2. prezes778 - 1108 pkt.
• 
  3. michalek - 1035 pkt.
• 
  4. xavi - 948 pkt.
• 
  5. krzysiek - 910 pkt.