
Jest to umowa cywilnoprawna, regulowana przepisami Kodeksu Cywilnego. Umowa przewozu jest umową należącą do zobowiązań świadczenia usług. Poprzez umowę przewozu przedsiębiorca, w zakresie działalności własnego przedsiębiorstwa, zobowiązany jest do przewiezienie osób lub rzeczy, natomiast dany zleceniodawca - do zapłaty za wykonaną usługę. Kodeks cywilny określa zasady umów przewozu dotyczących różnego rodzaju transportu, o ile nie istnieją inne przepisy regulujące zasady zawierania tego rodzaju umów.
Umowa przewozu może dotyczyć zarówno przetransportowania ludzi, jak i rzeczy.
Co do przewozu ludzi, to według Art. 776 Kodeksu Cywilnego: Przewoźnik obowiązany jest do zapewnienia podróżnym odpowiadających rodzajowi transportu warunków bezpieczeństwa i higieny oraz takich wygód, jakie ze względu na rodzaj transportu uważa się za niezbędne.[1] Strony, które zawierają wówczas umowę to przewoźnik i podróżnik, natomiast same zawarcie umowy odbywa się poprzez nabycie biletu lub zajęcia miejsca. Jest to tak zwana umowa adhezyjna. Umowa adhezyjna to umowa, w której wszystkie istotne warunki określa tylko jedna ze stron, druga może je przyjąć w całości lub odstąpić od umowy.[2] Jeśli chodzi zaś o kwestię odpowiedzialności za bagaż podróżnika to występują tu dwa warianty rozwiązań. W sytuacji, gdy podróżny przewozi bagaż ze sobą, przewoźnik ponosi odpowiedzialność tylko wówczas, gdy szkoda wynikła z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa przewoźnika. Za bagaż powierzony przewoźnikowi przewoźnik ponosi odpowiedzialność według zasad przewidzianych dla przewozu rzeczy.[3] Co do roszczeń z tytułu przewozu osób ulegają one przedawnieniu wraz z upływem roku, liczonego od dnia wykonania przewozu, a gdy transport w ogóle nie doszedł do skutku, roszczenie przedawnia się w rok od dnia kiedy miał on być wykonany.
[1] Kodeks Cywilny
[2] Hasło: Adhezyjna umowa, [w:] Popularna Encyklopedia Powszechna, pod red. Mariana Szulca, Kraków 1994
[3] Kodeks Cywilny




