Według definicji encyklopedycznej, sieroctwo to stan, w którym dziecko pozbawione jest rodziców. Jeżeli nie ma ono obojga rodziców jest sierotą, a jeśli jednego- nazywane jest półsierotą. Jest to sytuacja społeczna i prawna, a także psychologiczna dziecka pozbawionego rodziców. Wyróżnia się sieroctwo naturalne, spowodowane śmiercią rodziców, oraz sieroctwo społeczne, wynikające z rozbicia rodziny lub jej wykolejenia.
Rodzina pełni w społeczeństwie wiele ważnych funkcji, które określają jej pozycje w środowisku, z jakim styka się człowiek w swym życiu. Kiedy zdarzy się, że rodzina nie spełnia należycie którejkolwiek z funkcji, oznacza to, że jest ona w jakimś stopniu ograniczona w zakresie swego działania, co prowadzi do dysfunkcji rodziny. Wpływa ona z kolei na każdego z jej członków, blokując ich określone potrzeby, które nie mogą być w pełni zaspokojone, jak i pośrednio na społeczeństwo, jeśli określona dysfunkcjonalność powtarza się częściej. Współcześnie rodzina narażona jest na wiele problemów, które mogą powodować jej zachwianie. Mają one źródło w zjawiskach ogólnospołecznych, jak i wewnątrz samej rodziny.
Termin sieroctwo nie jest jednolicie używany przez autorów różnych publikacji. W latach wcześniejszych pojęcie to było kojarzone głównie z utratą przez dziecko opieki wskutek śmierci rodziców. Zaś porzucenia dziecka przez rodziców nazywano opuszczeniem. W chwili obecnej przez sieroctwo rozumie się zjawisko biopsychospołeczne, które uwidacznia się w określonym układzie stosunków między rodzicami, a dziećmi. Należy nadmienić, że takiemu stanowi towarzyszy odebranie dziecku naturalnego środowiska własnej rodziny. Aby wprowadzić jakiekolwiek rozróżnienie dla dwóch, jakże podobnych zjawisk, wprowadzono terminy sieroctwo naturalne i społeczne. Traktując te dwa rodzaje sieroctwa w uproszczeniu: sierota naturalny to ten, którego rodzice nie żyją, sierota społeczny to ten, którego rodzice jedno lub oboje żyją, lecz nie wychowują go i sprawują nad nim opiekę całkowitą placówki ku temu powołane.
Alicja Szymborska dokonuje ponadto rozróżnienia sieroctwa na psychologiczne i społeczne, przy czym to ostatnie odnosi się do szerokiego zakresu sytuacji społeczno- opiekuńczych, których wspólnymi elementami są: brak opieki nad dzieckiem ze strony rodziców naturalnych oraz długotrwały pobyt dziecka poza jego domem, połączony z całkowitym lub częściowym brakiem kontaktów z rodzicami. Natomiast sieroctwo psychologiczne jest rozumiane przez nią nie tyle jako sytuacja opiekuńcza dziecka, ale wszystko, co przeżywa ono w związku z poczuciem sieroctwa, emocjonalnym odtrąceniu od rodziców. Zatem, sierota w pełnym znaczeniu tego słowa to ten, kto nie ma nic i nikogo. W powszechnym rozumieniu sierotą nazywamy osobę, która nie ma ani domu, ani rodziców. Istnieje również termin samotność sieroca, który obejmuje swym zasięgiem odczucia dzieci z placówek opieki całkowitej, które to placówki naznaczają się powszechnym znamieniem sieroctwa, nie zajmuje się zaś stanem psychicznym dzieci z domów rodzinnych.

• Biologia
• Chemia
• Ekonomia
• Fizyka
• Geografia
• Historia
• Informatyka
• Język angielski
• Język niemiecki
• Język Polski
• Marketing
• Matematyka
• Medycyna
• Muzyka
• Pedagogika
• Plastyka
• Prawo
• Przedsiębiorczość
• Psychologia
• Religia
• Socjologia
• Socjologia
• Statystyka
• WOS
• Zarządzanie
• Zarządzanie i marketing
• Inne

• 
  1. szpuncer - 1300 pkt.
• 
  2. prezes778 - 1108 pkt.
• 
  3. michalek - 1035 pkt.
• 
  4. xavi - 948 pkt.
• 
  5. krzysiek - 910 pkt.