Obraz Caspara Davida Friedricha "Wędrowiec po morzu chmur" przedstawia człowieka, który jest pewnego rodzaju jednostką, jednak nie do końca. Jeśli on i jego myśli, które kłębią się w jego głowie. Nie ma w niej żadnego porządku ani ładu. Może dlatego znalazł się on naprzeciwko góry, która znajduje się za chmurami. Być może on także jest taką samotną górą, która musi stać w jednym miejscu, nie mogąc tego za nic w świecie zmienić. Myślę, że jest to przedstawiciel epoki romantyzmu, a to dlatego, że buntuje się przeciwko normom społecznym i walczącą o wolność ojczyzną. Wskazywać może jego charakterystyczny strój i dodatek stanowi kij - laska w jego ręce. Jego włosy rozwiane są przez wiatr, na jego zadumaną twarz spadaja krople zimnej slonej wody. Kij - laska to także symbol tego, iż jest to wędrowiec nie mający domu, rodziny ani przyjaciół. Być może stracił to wszystko przez wojnę, w której brał udział i kiedy powrócił nic już nie było, zniknęło wszystko co było bliskie jego sercu. Może do tego, aby być samym posunęła się kobieta, którą dażył uczuciem, jakim jest miłość, jednak taka, która sprawia najwięcej bólu i cierpienia to znaczy nieszczęśliwa, tragiczna, zawsze jednak wszechogarniająca, wszechpotężna i wszechobecna. Mężczyzna też może rozmyślać o losach swojego narodu, nękanego przez najazdy obcych krajów w celu podbicia go. Człowiek ten jako samotna, małoznacząca osoba, nie może sam stanąc na przeciw kilkutysięcznej armii wroga. Ma pewną myśl, koncepcję aby zapobiec klęsce, jednak zdaje sobie sprawę, że nikt go nie posłucha. Jedynym dobrym skutkiem będzie obranie fałszywej i podstępnej metody.
adam Mickiewicz w swoim wierszu "Burza" ukazuje nam podobne cechy, jaki są zawarte w obrazie. Morze znowu jest niespokojne, a to za sprawą wiatru. Ludzie pogodzili się za swoim losem, który skończy się beznadziejnie. Myślę, że to także romantyk, który zazdrości pozostałym, ponieważ czują strach, lęk bo wraz z przyjściem śmierci zostawiają na ziemi kogoś kogo kochają, a on sam - wędrownik nie mając żadnego konkretnego celu do osiągnięcia, czeka na to, co ma się stać. Nie jest w stanie zmienić tego, co ma być bo jak tu stanąć naprzeciw szalejącemu morzu, które niszczy wszystko, co ma na swojej drodze.
Mężczyzna z obrazu i podróżnik z wiersza to moim zdaniem osoby podobne, zagubione w tej całej beznadziejności świata. Być może chcieliby coś zmienić, jednak nie mają takiej siły,która pozwoliłaby na to, to oni sami nie wiedzą czego chcą. są skazani na tragizm rfomantycznego bohatera. Kierowali się raczej uczuciem a nie rozumem. Być może obydwoje już sa wycieńczeni wewnętrzną walką i przepełnieni rezygnacją dusz, które nie były już w stanie reagować na zagrażające ciału niebezpieczeństwo, żyli już tylko chwilą.