Analizując wiersze dwudziestowiecznych poetów przedstaw kreację średniowiecznych świętych.
Średniowiecze to epoka historii i kultury europejskiej między czasami starożytnymi a nowożytnymi. Jej początki związane są z rokiem 476 naszej ery, czyli upadkiem cesarstwa zachodnio-rzymskiego, schyłek zaś z wydarzeniami historycznymi XV w., z 1453 r - upadkiem cesarstwa bizantyjskiego oraz 1492 r. - odkryciem Ameryki. Ówczesna
Europa tworzyła swoistą jedność. To Chrześcijaństwo stało się czynnikiem spajającym kulturę duchową europejskiego średniowiecza. Wszyscy władcy europejscy, z wyjątkiem cesarzy niemieckich, podporządkowali się papieżowi i uznali hegemonię kościoła. Powszechnie panował światopogląd religijny, który ukształtował myślenie, odczuwanie, postępowanie i twórczość ludzką. W epoce średniowiecza propagowane były w literaturze parenetycznej trzy wzorce osobowe, a mianowicie władcy, rycerza i ascety. Wzorzec świętego - ascety związany jest z bezwzględną dominacją kościoła we wszystkich płaszczyznach działania tamtejszego społeczeństwa: w życiu politycznym i kulturalnym. Postawa ascezy wypływa ze średniowiecznego przekonania, iż ciało jest siedliskiem szatana, więc umartwianie się i zadawanie mu bólu jest jedyna drogą na wypędzenie go. Często więc widywano procesje ludzi biczujących się i stosujących różne inne techniki wypędzania szatana, czasem przybierało to nawet formy skrajne. Nawiązania do pism średniowiecznych są obecne w literaturze niemalże wszystkich, późniejszych epok. Zastanówmy się zatem czy postaci ówczesnych świętych, które były natchnieniem dla dwudziestowiecznych poetów, różnią się czymś od siebie.