Bohater powieści prowadzi skromne i ustabilizowane życie, niczym się nie wyróżnia, to ktoś zwyk, przeciętny z którym mógłby się utożsamić prawie każdy z nas. Józef K. jest w rozterce, osamotniony wobec absurdu, który go spotkał. Nie popełniając żadnego przestępstwa został aresztowany. Nie świadomy swojej winy staje się oskarżony i nawet nie ma szans na skuteczną obronę, nie znając zarzutów oskarżycieli. Bohater jest zagubiony, a jego bunt, sprzeciw wobec wplątania go w zawiłości procesu pogrążaja go jeszcze bardziej. Początkowo bagatelizuje ogrom sprawy, z czasem szuka pomocy wśród innych ludzi.Chce zrozumieć swoją winę lecz nie może jej odnaleźć. Wszyscy mówią mu, że musi się z nią pogodzić, lecz bohater nie mógł się niekiedy opamiętać. Józef K. jest w roztrzęsieniu, szuka pomocy u adwokata oraz u kobiet. Woli choć troche się postarać, wziąść sprawy we własne ręce niż stać biernie wobec losu. Lecz do końca nie są one skuteczne. Bohater jest w matni, machinie biurokracji, której stał się ofiarą i nie ważne co zrobi zawsze będzie winny tego czego nie zrobił. Jest bierną postacia wobec życia, bo nie szuka sensu swojego istnienia, tego co jest dla niego ważne. Cieszy się tylko chwilowymi radościami. Nie potrafi kochać, lecz tylko przywiązuje się do kobiet. Jego świat jest płytki, monotonny i powierzchowny.
Życie ludzkie możemy porównać do procesu. Rodząc się jesteśmy skazani na śmierć a los i istnienie porównać można do absurdu. Każdy ma postawione przed sobą zadanie - przekazać życie i odejść ze świata. Choć niewiadomo jakbysmy się starali i tak czeka nas klęska i porażka jakim jest śmierć. Mimo bezsensowności egzystencji i sytuacji człowieka podejmujemy walkę i staczamy się w otchłań monotonności, jakimi są nasze narodziny, przekazanie życia, starość i odejście ze świata. Józef K. możemy porównać do każdego człowieka. Jest od razu skazany na śmierć zanim jego proces się rozpoczął. Przed sądem i nie określoną winą nie ma ucieczki a cała egzystencja to wędrówka w której wybieramy dobro lub zło.