Warszawskie środowisko historyczne w latach 1918-1939

I. ZAPLECZE INSTYTUCJONALNE

W momencie odzyskania przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 r. warszawskie środowisko historyczne posiadało już dość dobrze rozwiniętą infrastrukturę, stworzoną w okresach poprzednich, głównie w latach 1905-1918. W okresie II Rzeczpospolitej została ona znacznie wzmocniona i rozbudowana. Głównym jej ogniwem był odrodzony w 1915 roku Uniwersytet Warszawski. Twórcą studium historycznego na Uniwersytecie był Marceli Handelsman – niewątpliwie czołowa postać warszawskiego środowiska historycznego w całym międzywojennym dwudziestoleciu. Celem usprawnienia procesu dydaktycznego i lepszej jego organizacji w roku akademickim 1930/1931 powstał Instytut Historyczny, w skład którego weszły funkcjonujące dotychczas niezależnie seminaria. Zorganizowane w ten sposób studium historyczne działało sprawnie i owocnie. Co roku wypuszczało w świat kilkunastu, a później kilkudziesięciu magistrów historii, szybko też rosła liczba doktoratów i habilitacji historycznych, przeprowadzanych na Uniwersytecie. Szczególnie efektywna była działalność dydaktyczna Marcelego Handelsmana, Oskara Haleckiego i Wacława Tokarza. Wszyscy trzej stworzyli liczące się w Polsce, a czasami i poza nią, szkoły badawcze, skupiające znaczny zastęp uczonych średniego i młodszego pokolenia.

Pewną rolę w rozwoju badań historycznych w stolicy odgrywały również inne uczelnie warszawskie. Przede wszystkim Wolna Wszechnica Polska, Szkoła Główna Handlowa oraz Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego. Spora grupka historyków działała w Szkole Nauk Politycznych. W Politechnice Warszawskiej istniała Katedra Architektury Polskiej i Historii Sztuki. Historyków zapraszano również do prowadzenia wykładów na uczelniach typu paraakademickiego, np. w Wyższej Szkole Dziennikarskiej.

Środowisko historyczne szukało też oparcia w istniejących w Warszawie pozauczelnianych placówkach naukowo-badawczych. Chodzi tutaj przede wszystkim o Wojskowe Biuro Historyczne oraz Instytut Badania Najnowszej Historii Polski. WBH wydawało własne czasopismo pod nazwą "Przegląd Historyczno-Wojskowy", który ukazywał się w latach 1929-1938, natomiast organem IBNHP była założona i redagowana przez Leona Wasilewskiego ,,Niepodległość”. Czasopismo poświęcone dziejom polskich walk wyzwoleńczych w dobie popowstaniowej. Po śmierci Piłsudskiego IBNHP został przekształcony w Instytut Józefa Piłsudskiego. Obie te instytucje dzięki podjętej przez nie akcji gromadzenia i publikowania źródeł historycznych przyczyniły się do znacznego postępu badań nad dziejami najnowszymi Polski i jej historią wojskową.

• Biologia
• Chemia
• Ekonomia
• Fizyka
• Geografia
• Historia
• Informatyka
• Język angielski
• Język niemiecki
• Język Polski
• Marketing
• Matematyka
• Medycyna
• Muzyka
• Pedagogika
• Plastyka
• Prawo
• Przedsiębiorczość
• Psychologia
• Religia
• Socjologia
• Socjologia
• Statystyka
• WOS
• Zarządzanie
• Zarządzanie i marketing
• Inne

• 
  1. szpuncer - 1300 pkt.
• 
  2. prezes778 - 1108 pkt.
• 
  3. michalek - 1035 pkt.
• 
  4. xavi - 948 pkt.
• 
  5. krzysiek - 910 pkt.