Miejscem pierwszego w historii PRL strajku generalnego i ulicznych demonstracji stał się Poznań w dniach 28 – 30 czerwca 1956 roku. Był to protest klasy robotniczej i mieszkańców Poznania przeciw złym warunkom ekonomicznym. Początkowo strajkujący domagali się podwyższenia wynagrodzenia, obniżenia cen. W wyniku braku odpowiedzi ze strony władz zaczęto domagać się wolności, demokracji. Przeciwko manifestantom władza skierowała wojsko i czołgi. Poznań został spacyfikowany. Niniejsza praca ma na celu przedstawienie wydarzeń czerwcowych, ich genezy, przebiegu oraz skutków. Najbardziej pomocne w mojej pracy okazały się opracowania Edmunda Makowskiego[1], Pawła Machcewicza[2], Jerzego Eislera i Roberta Kupieckiego[3] oraz Antoniego Dudka i Tomasza Marszałkowskiego[4]. Niniejsza praca została podzielona na trzy główne części, w których będą omawiane po kolei przyczyny, przebieg i konsekwencje wydarzeń czerwcowych, oraz krótkie podsumowanie. Chronologicznie praca będzie obejmować okres od pierwszych lat po zakończeniu II wojny światowej do 22 października 1956 roku, kiedy to odbył się ostatni proces uczestników strajku. Cofnięcie do wczesnego okresu powojennego było konieczne w celu pokazania wszystkich przyczyn wydarzeń czerwcowych.


Geneza wydarzeń czerwcowych

W pierwszych latach po wojnie komuniści propagowali w Polsce hasła sprawiedliwości społecznej, zapowiadali spełnienie marzeń i dążeń wielu pokoleń robotników, a także lewicowych ugrupowań inteligencji. W Polsce Ludowej zaczęto realizować liczne hasła, takie jak: równouprawnienie, powszechny dostęp do oświaty i kultury, prawo do pracy, czy awans społeczny robotników. Nowy system społeczny naszego kraju stawiał na robotników oraz mało- i średniorolnych chłopów, którym stwarzał możliwości rozwoju i awansu. Zaś całemu narodowi, który nie zapomniał jeszcze okrutnej niemieckiej okupacji obiecywał życie w pokoju i odbudowę kraju. Wykonanie przed czasem 3-letniego planu odbudowy (1947 – 1949) umocniło nadzieję na poprawę warunków bytowych. Jednak w następnych latach rzeczywistość odbiegała niestety od optymistycznych planów[5].

Po II wojnie światowej Wielkopolska była regionem o słabo rozwiniętym ruchu komunistycznym oraz o małej liczebności mniejszości narodowych. Miała natomiast dobrze rozwinięte tradycje narodowo – demokratyczne i katolickie. Niewielka liczba miejscowych działaczy komunistycznych i lewicowych spowodowała obsadzanie ważnych stanowisk działaczami spoza Wielkopolski. Władzę sprawowali więc ludzie obcy, którzy nie znali i nie rozumieli wielkopolskich tradycji i warunków społeczno – politycznych. Działacze ci nie liczyli się z interesami potępianego w okresie stalinowskim narodowo – katolickiego regionu. W Wielkopolsce przebywali zazwyczaj tymczasowo, ponieważ gorliwe wykonywanie przez nich poleceń centrali często kończyło się awansem na wysokie stanowisko w Warszawie.

Założenia i realizacja planu 6-letniego były dla Wielkopolski niekorzystne. Na inwestycję w województwie poznańskim przeznaczono zaledwie 4,9% ogólnopolskich nakładów, mimo że region ten zajmuje 8,8% powierzchni Polski i był zamieszkany przez blisko 9% ludności całego kraju. Wielkopolsce zaszkodziła niestety opinia o byciu dobrze rozwiniętym gospodarczo obszarem oraz zdanie o pracowitości i gospodarności jej mieszkańców[6].

• Biologia
• Chemia
• Ekonomia
• Fizyka
• Geografia
• Historia
• Informatyka
• Język angielski
• Język niemiecki
• Język Polski
• Marketing
• Matematyka
• Medycyna
• Muzyka
• Pedagogika
• Plastyka
• Prawo
• Przedsiębiorczość
• Psychologia
• Religia
• Socjologia
• Socjologia
• Statystyka
• WOS
• Zarządzanie
• Zarządzanie i marketing
• Inne

• 
  1. szpuncer - 1300 pkt.
• 
  2. prezes778 - 1108 pkt.
• 
  3. michalek - 1035 pkt.
• 
  4. xavi - 948 pkt.
• 
  5. krzysiek - 910 pkt.