Georg Wilhelm Friedrich Hegel, znany niemiecki filozof, urodził się 27 sierpnia 1770 roku w Stuttgarcie. Jego ojciec był urzędnikiem państwowym, zaś matka była osobą wykształconą w dziedzinie sztuki i literatury. Pod jej wpływem syn rozpoczął naukę w zakresie łaciny i literatury klasycznej. Nabyta wiedza w znaczący sposób wpłynęła na kształtowanie się jego młodzieńczego światopoglądu. W szkole gimnazjalnej młody Hegel wyróżniał się na tle innych uczniów. Zawsze był prymusem. W tym okresie stawiał swe pierwsze kroki w dziedzinie pisarstwa, prowadząc dziennik lektur, który w roku 1935 doczekał się publikacji. Dzięki dziennikowi jesteśmy w stanie dowiedzieć się nieco więcej o najwcześniejszych zainteresowaniach Hegla. Okazuje się, że wówczas jego pasją była literatura antyczna. W pozycji tej nie brak również jego własnych przemyśleń. Nowych bodźców dla wypracowania własnego światopoglądu dostarczyły mu lata studiów w Tybindze, w wyższej szkole przygotowującej do zawodu pastora. W kręgu zainteresowań Hegla pojawiła się wtedy refleksja religijna i problematyka teologiczna. Duży wpływ wywierały na niego wydarzenia polityczne. Zajął się poszukiwaniem nowych idei, które przekraczałyby dualistyczne kantowskie wizje człowieka.
W Tybindze powstał szkic „religii pozytywnej”, którego autor nigdy nie zdołał dokończyć. Jego tematem była koncepcja religii jako specyficznej więzi społecznej, zespalającej ludzi przez udział w ceremoniach, przez kult rozumu i wiarę w wartość zbiorowego dobra. Z kolei „Religia ludowa” łączona była przez filozofa z idealnym obrazem antyku jako społeczeństwa opartego na pełnym utożsamianiu intencji indywidualnych z celami ludu i dobrem państwa, co było skutkiem idealizowania przez niego epoki starożytnej. Możemy przy tym zauważyć silne przekonanie twórcy o przeciwstawności między społeczeństwem i całą kulturą nowożytną. Religię chrześcijańską Hegel rozpatrywał jedynie pod względem zespołu zjawisk społecznych związanych z dyktandem moralnym instytucji Kościoła. Filozof nie przejawiał zainteresowania treściami dogmatycznymi ani światopoglądowymi, natomiast bardzo krytycznie oceniał społeczne funkcjonowanie religii chrześcijańskiej. Hegel żywił wiarę w możliwość wskrzeszenia antycznego ideału.
Po pomyślnym ukończeniu uczelni i zdaniu egzaminów uprawniających do działalności pastorskiej Hegel nie objął żadnej parafii, a przyjął posadę guwernera w zamożnym domu w Bernie, gdzie rządy sprawowali najbogatsi mieszkańcy miasta. Elitarny system rządów opartych na przewadze majątkowej wywoływał ironię ze strony Hegla. Działo się tak głównie, dlatego że idealizowany, starożytny ustrój demokratyczny wiązał on z równą własnością. Równość ta gwarantowała każdemu taki sam udział w sprawach publicznych, co tworzyło korzystne warunki do rozkwitu wolności politycznej i cnót obywatelskich w sensie gotowości do poświęceń dla ojczyzn, a towarzyszyła temu nierówność majątkowa i koncentracja na indywidualnych działaniach mających na celu powiększenie własności osobistej. Zespolenie krytyki ówczesnego społeczeństwa z utopią charakteryzuje strukturę i sens wczesnej fazy filozofii Hegla.

• Biologia
• Chemia
• Ekonomia
• Fizyka
• Geografia
• Historia
• Informatyka
• Język angielski
• Język niemiecki
• Język Polski
• Marketing
• Matematyka
• Medycyna
• Muzyka
• Pedagogika
• Plastyka
• Prawo
• Przedsiębiorczość
• Psychologia
• Religia
• Socjologia
• Socjologia
• Statystyka
• WOS
• Zarządzanie
• Zarządzanie i marketing
• Inne

• 
  1. szpuncer - 1300 pkt.
• 
  2. prezes778 - 1108 pkt.
• 
  3. michalek - 1035 pkt.
• 
  4. xavi - 948 pkt.
• 
  5. krzysiek - 910 pkt.