Problemy polityki pieniężnej i finansów publicznych w polskich realiach lat 90 tych
    Determinanty polskich finansów publicznych w latach 90 tych.
Transformacja ustrojowa gospodarki polskiej rozpoczęła się od sukcesu finansów publicznych w 1990 roku. Ogromny głód towarowy spowodował na początku ogromny wzrost cen (w styczniu 1990 w stosunku do grudnia 1989-ok. 80%). Wzrosły dochody przedsiębiorców, przedsiębiorstw państwowych, co dało wzrost wpływów podatków do budżetu państwa. W październiku 1990 roku w budżecie była nadwyżka ok. 1 mld nowych złotych. Strajkami wymuszono poluzowanie polityki płacowej i kredytowej w połowie 1990 roku, zaowocowało to wzrostem produkcji i podaży, ale też kosztów i cen. Inflacja zaczęła wzrastać i za 1990 rok wyniosła 249%. Rok 1991 był bolesny dla finansów publicznych. Nadwyżki z 1990 roku stopniały, finanse przedsiębiorstw gwałtownie pogorszyły się. Pojawiły się tzw. zatory płatnicze, oznaczały odmowę płacenia podatków, odprowadzania składek ZUS, spłacania kredytów, regulowania faktur dostawcom(np. prąd). Pogorszyło to sytuację budżetu państwa. Ucierpiała na tym nauka, oświata. Zmusiło to do sięgnięcia do długu publicznego, jako sposobu finansowania ponownie wzrastającego deficytu budżetowego. Pojawiły się wysoko oprocentowane, kosztowne dla finansów publicznych emisje obligacji państwowych. W roku 1999 nadal utrzymywała się silna presja przynoszących strat przedsiębiorstw państwowych, na pokrywanie ich strat(górnictwo węglowe). Niski był poziom moralności podatkowej, łączący się z żądaniami stosowania „taryf ulgowych” wobec nie wywiązujących się z zobowiązań wobec państwa, ZUSu  czy banków. Obniżyło to dochody budżetu państwa i powiększało deficyt budżetowy.
Konsekwencje stanu stosunków pieniężnych i finansów publicznych w Polsce w 1999 roku.
Jednym ze skutków nie zakończonej transformacji jest mała wrażliwość gospodarki na decyzje w zakresie polityki pieniężnej. Wyrazem stanu polskich stosunków pieniężnych i finansów publicznych w 1998 roku była znaczna aprecjacja złotego (wzrost wartości do 8-10% powyżej kursu centralnego) przy stosunkowo wysokiej stopie inflacji, wynoszącej ok. 8% oraz ciągle poważnym deficycie budżetowym, wymagającym emitowania wysoko oprocentowanych państwowych papierów dłużnych. Wysoki popyt na złote ze strony kapitału zagranicznego spowodował znaczny wzrost rezerw dewizowych banku centralnego. Osiągnęły one pod koniec 1998 roku 27 mld USD i zapewniają wysoki poziom pokrycia zagranicznych zobowiązań kraju oraz obsługę związanych z tym płatności. Przejawem niezakończenia transformacji zarówno stosunków pieniężnych, jak i finansów publicznych, jest istniejące jeszcze zadłużenie państwa w banku centralnym, wynoszące pod koniec 1999 roku około 12,5 mld złotych. Jest to kredyt oprocentowany, zyski z oprocentowania tego kredytu NBP musi odprowadzać do budżetu. Dopiero na przełomie lat 1998/1999 zmieniono ten dług na papiery skarbowe mogące być przedmiotem obrotu. Z punktu widzenia gospodarki narodowej nadmierny obrót obligacji skarbowych w portfelach banków komercyjnych jest niekorzystny. Stan finansów publicznych w 1999 roku określony był nadal przez wysoki deficyt budżetowy(ponad 12.6 mld złotych) oraz dług publiczny(ok.274 mld złotych). Głównym problemem jest wysokość kosztów obsługi tego długu, zwłaszcza tego narosłego po 1991 roku, zdeterminowanego wysokim oprocentowaniem wynikającym z wysokiej stopy inflacji.

• Biologia
• Chemia
• Ekonomia
• Fizyka
• Geografia
• Historia
• Informatyka
• Język angielski
• Język niemiecki
• Język Polski
• Marketing
• Matematyka
• Medycyna
• Muzyka
• Pedagogika
• Plastyka
• Prawo
• Przedsiębiorczość
• Psychologia
• Religia
• Socjologia
• Socjologia
• Statystyka
• WOS
• Zarządzanie
• Zarządzanie i marketing
• Inne

• 
  1. szpuncer - 1300 pkt.
• 
  2. prezes778 - 1108 pkt.
• 
  3. michalek - 1035 pkt.
• 
  4. xavi - 948 pkt.
• 
  5. krzysiek - 910 pkt.